nana ruegebrink

In de Thalys naar Schiphol kreeg ik een sms van mijn moeder, ze schreef dat het met mijn negentigjarige Oma bergafwaarts ging. Ik zat in die trein omdat ik een paar maanden eerder uit het niets een sms van ene Julien uit Parijs kreeg, waarin hij aankondigde dat we elkaar absoluut moesten zien. Twee maanden,  twee smsjes en drie emails later zat ik met Julien (veel te jong voor mij; hij heeft godverdegodver een quad!) in een hotelkamer in Parijs. Julien was naar de kapper geweest en had tot op zijn onderbroek nieuwe kleren aan. Zaterdag zou hij naar motorrijles gaan en vertrok. Hij bleef weg, en ik liep door Montmartre en maakte foto’s van graffiti, en ging naar een dienst in de Sacre Coeur en huilde bij een andere dienst toen een joch een gebed zong in het Frans, god wat had hij roze doorschijnende handen ik zag alleen nog maar zijn handen en hoorde die loepzuivere stem, en ik  plaste bijna in mijn broek toen het zachtjes begon te regenen. In de metro naar de hotelkamer was het vreselijk druk. Zondagochtend werd ik, tot mijn grote verbazing, net als altijd -zij het moederziel alleen-, wakker, en het was nog mooi weer ook. Vond een sms van Julien; hij had een ongeluk gehad, en het was maar een klein ongelukje geweest, zei hij, en dat het goed met hem ging. Op mijn laatste sms aan hem kwam geen antwoord.

Oma heeft nog een paar dagen geleefd, in een zalige roze-stralende staat van zijn. Al haar geliefden om haar heen.  Ze lag heerlijk, in een bed in haar eigen grote keuken. Het mooist denkbare en volwaardige afscheid.